Spitall Taxonomy Id: 35773

Tanım:

Prostatın malign – tumoral olmayan büyümesidir. Benign Prostat Hiperplazi (BPH) , prostat patolojileri arasında en sık rastlanılan durumdur. BPH genellikle 40 yaş üzerindeki erkeklerin hastalığıdır. 50 yaş üzerindeki erkeklerin %50′sinde 60-70 yaş arasında %65′şinde 80 yaş üzerinde %90′ınde BPH gelişmektedir. BPH’nin yaşlanmayla birlikte, östrojen hormon düzeylerinde görülen değişiklik nedeniyle geliştiği düşünülmekle beraber kesin nedeni belli değildir. Benign prostat büyümesi genellikle prostattaki hücrelerin büyümesi (Hipertrofisi) nedeniyle olmayıp hücre sayısının anormal artışı (Hiperplazi) nedeniyledir. Yaşlanmayla birlikte periüretral gladlarda (üretranın etrafındaki bezlerde) hiperplazi olur. Bu hiperplazik glandlar gerçek prostat dokusunu perifere doğru iterek yassılaştırır. Prostat bezi üretra mesane ve rektuma doğru büyür ve özellikle mesane boyunda yarattığı obstrüksiyonla üretra, mesane, üreterler ve böbreklerde patolojik değişikliklere neden olur.

Hiperplazik kitlenin yaptığı basıyla üretranın normal şekli bozulabilir ve bu kitle mesane boyunda obstriksiyona neden olarak mesanede trabekülasyon, selül (hücre, odalar), divertikül (dışarı doğru bombeleşme) ve taş oluşumuna neden olabilir. Daha sonra üreterlerde (hidroüreter), böbreklerde (hidronefroz) genişleme ile böbrek parankim dokusunda harabiyet gelişebilir.

Benign Prostat Hiperplazisinde Belirti Ve Bulgular

BPH, genellikle yavaş gelişir ve uzun süre önemli sorun yaratmayabilir. Bu hastalarda alt üriner sistem obstriksiyon bulguları olan pollaküri, noktüri, disüri, hematüri, idrar projeksiyonu ve kalibresinde azalma görülebilir.

TANI:

1. Anamnez: Hastada obstrüktif işeme bulguları mevcuttur.

* Hesitancy: (Duraksama)

Hastanın idrarını, çıkışın zorlaştığı yöne doğru zorlaması için geçen süre

BPH, üretra darlığı

*Projeksiyon azalması: İdrar akım gücü ve kalibresinin azalması:

20 ml/sn

*Terminal dribbling: (İdrar sonu damlama)

*Akut üriner retansiyon-glob vesicale

*Kesik kesik işeme

*Rezidü idrar hissi

Bunlara irritatif bulgular genellikle eşlik eder.

*Frequency

*Noktüri

*Urgency

*Pollaküri

* Dizüri

2. Fizik muayene:

Genel durum: Uykusuzluk? Dehidratasyon?

Batın: Glob vezikale? Hidronefroz?

Parmakla rektal muayene: (DRE) En bilgi verici yöntemdir. Prostatın yeri, büyüklüğü, şekli, kıvamı, simetrisi ve kitle (nodül) varlığı değerlendirilir.

3. Laboratuar testleri:

Rutin testlerde: Böbrek fonksiyon bozukluğu? Anemi?

PSA: Prostata spesifik antijen: Semenin likefaksiyonundan sorumlu bir asid proteazdır. Normalde prostat salgı hücrelerinden lümene atılır. Prostatın içinde salgı epiteli ile damar endoteli arasındaki anatomik yapı bozulursa, kan düzeyi artar. BPH’ da ılımlı yükselirken, prostat kanserinde ileri derecede yükselir.

4. İşemenin değerlendirilmesi:

Uluslararası prostat semptom skoru (IPSS): Görecelidir, kişisel farklılıklar içerir, tekrarlanabilirliği kısıtlıdır.

Üroflowmetri: İdrar akım hızının ve akımın zamana göre değişiminin ölçülmesidir. En hızlı akım (Qmax) ve ortalama akım (Qav) hızları ile toplam işeme zamanı, işeme eğrisi ve toplam işenen volüm değerlendirilir. 150 cc’nin altındaki volümlerde değerlendirme yapılmamalıdır.

Sistometri, Basınç-Akım ölçümleri: Mesaneye yerleştirilen bir basınçölçer ile işeme öncesi, sırası ve sonrasında basınç kayıtları yapılır. Eş zamanlı olarak üroflowmetri ve rektal basınç kaydı da yapılabilir.

5. Görüntüleme yöntemleri:

Direk batın grafisi: Prostat kalsifikasyonları? Mesane taşı?

Ultrasonografi: Abdominal ve transrektal olarak yapılabilir. Dolu mesane gerekir. Prostatın büyüklüğü, doku homojenitesi, kapsülün durumu, adenom veya tümör varlığı saptanabilir. Prostatın orta lobunun mesane içine doğru büyümesi gözlenebilir. Üst üriner ultrason ile hidronefroz, böbrek parankimi değişiklikleri, taş varlığı incelenir.

Ivp:

Üst üriner sistemde hidroüreter, hidronefroz, böbrek fonksiyon değişikliği, taş varlığı saptanabilir. Mesane fazında selül ve divertikül varlığı, mesanenin  kapasitesi, prostatın orta lobunun büyümesine bağlı “prostatik indentasyon” bulgusu,  yine mesane içine doğru büyümüş prostatın, üreter alt uçlarını yukarı doğru itmesiyle “balık oltası-fishook” görüntüsü saptanabilir.

Ayırıcı Tanı:

Prostat ca: PSA

Prostat absesi: Abse bulguları-Kültür AB

Prostatit: Enfeksiyon bulguları-Kültür AB

Üretra darlığı: Üretrogram

Tedavi:

BPH’ de konservatif (koruyucu önlemler) ve tibbi tedavi yada cerrahi tedavi uygulanır. BPH’li hastaların bazılarında konservatif önlemlerle belirti ve bulgular azaltılabilir. BPH, prostatitle birlikte olduğunda antibiyotikler verilerek tedavi edilirse belirti ve bulgular azalır. Prostat hiperplazisini önlemek için androjenin etkisini kaldıran ilaçlar (östrojenler ve antiandrojen olan flutamid) verilebilir. Periprostatik kasların kasılmasını engellemek için a-bloker ilaçlar (prazosin, alfuzosin, terazosin, doksazosin) kullanılabilir. Ayrıca hastaya idrar yapma ihtiyacı duyduğunda beklemeksizin idrarını yapması, kısa sürede fazla miktarda sıvı alması alkol diüretik etkisiyle sıvı hacmini arttırarak mesane distansiyonuna neden olacağından, alkol almaması söylenir.

Cerrahi tedavi :

BPH’nin neden olduğu üriner obstrüksiyonu gidermek için en yaygın olarak uygulanan tedavi şekli cerrahidir. Büyüyen Prostat üretral yolla (transüretral rezaksiyon-üretradan geçerek prostatın çıkarılması) yada açık cerrahi girişimle çıkarılır. Cerrahi yöntem prostatın büyüklüğüne ve hastanın sağlık durumuna göre belirlenir. Prostatektomi terimi aslında yapılan işlemin tam karşılığı değildir. Yapılan işlem yani gelişen dokunun çıkarılması adenomektomidir (adonomların alınması). Gerçek prostat ve fibröz kapsül çıkarılmaz. Tüm prostatın çıkarılması (radikal prostatektomi) sadece bazı prostat kanserlerinde uygulanır.BPH nın cerrahi tedavisi için kullanılan temel yöntemler şunlardır:

Transüretral rezeksiyon (TUR-P): Üretradan endoskopik cihazlarla girilerek prostat dokusu kazınır.

Açık prostatektomi: Abdominal veya perineal insizyonla adenom dokusu çıkartılır.

Transüretral insizyon: Prostatın belli noktalarına kesi yapılır, kazıma işlemi yapılmaz.

Transüretral balon dilatasyon: Dar bölgede, uygun çaplı bir balon şişirilir.

Mikrodalga hipertermi: Prostat dokusu ısıtılarak harap edilir.

Yüksek yoğunluklu odaklanmış ultrason: Ultrason enerjisinin dokuda oluşturduğu ısı ile doku harap edilir.

Transüretral iğne ablasyonu: Prostat içine doku harabiyeti yapacak madde (alkol) enjeksiyonu

Açık cerrahi yöntem prostatın büyüklüğü ile ilgilidir. Genellikle 50 gr’dan büyük prostatlarda uygulanan bir yöntemdir. Retropubik prostatektomi, alt abdominal insizyonla mesaneye girilmeksizin prostata ulaşılır ve doku çıkarılır, perineal prostatektomi, anüs ve skrotumun arasından perineye yapılan bir insizyonla uygulanır. Suprapubik transvezikal prostatektonomi en sık uygulanan açık cerrahi yöntemdir.

Spitall Taxonomy Id: 35548

Tanım:

Çok zehirli olan, gaz halinde bir organik fosfor bileşimidir. Asetilkolinesteras’ın, asetilkolin’i yıkmasını önler. (Bkz. Asetilkolin). Fazla miktarda solunulursa, aşırı dozda alınmış asetilkolin etkileri görülür -yavaş nabız, bulantı, baş dönmesi, baş ağrısı, bağrsak spazma, terleme, aşırı tükürük salgısı ve sonradan da kaslarda zayıflık-; bu durum, solunum kaslarının felcine kadar ilerleyebilir ve gözün yakın görmesini engelleyecek şekilde gözbebeği daralması olabilir. Çok ağır vakalar, çırpınmalardan ve komadan sonra, ölümle sonuçlanır.

Tedavi:

Adaleye veya damar içine atropin ve damar içine 1-2 gram verilen pralidoxime’dir. Bu ikinci madde, özel merkezlerden sağlanabilir.

Spitall Taxonomy Id: 35367

Tanım:

Zehirli mantarların incelenmesine, zehirli mantarları yiyen bir kimsenin, ilk zehirlenme belirtisi (ilk hastalanma) gösterdiği zaman ile hastalanma süresi arasında geçen zamanı göz önüne alarak incelemek uygun olacaktır.

Mantar zehirlenmelerinde, ilk yardım, yemekle zehirlenme belirtisinin görülmesine kadar geçen süreye göre değişir. Bunlara bağlı olarak tedavide değişecektir.

Buna göre incelemelere geçelim.

Mantar yemeğini yedikten sonra, 15 dakika ile 2 saat arasında zehirlenme belirtisi gösteren mantarlar. Ve bunlara uygulanacak ilk yardım:

(Burada verilen zaman aralıkları kesin değildir. Kısa zamanda tesir etmesi, yenilen mantarın miktarına ve insan bünyesinin bunlara gösterdiği mukavemete göre değişir. Yenilen mantar yemeğinin içine karışan birkaç zehirli1 mantarın çoğunluğunu bir kişi yemiştir, o zehirlenme belirtisi gösterirde diğerleri göstermez, mantarların közde pişirilme­sinde bu gibi olaylar daha çok görülür.

Mantar Zehirlenmesi Belirtileri, Mantar Hastalıkları

Bu grup mantarlarda ilk zehirlenme belirtileri; Sıkıntı, mide bulantısı, terleme, hastada kusma isteği, hafif karın ağrısı ve titremelerle kendini gösterir. Bu hallerin hastada görülmesinden sonra, mide ve barsaklarda sancılar başlar. Bu arada hastada baş dönmesi olaylarıda gözlenebilir. Nihayet hastada ishal başlar.

1) Mantar yemeğinden kısa bir süre sonra, ilk zehirlenme belirtileri görüldüğünde yapılacak ilk yardım:

a) Hasta derhal istifra ettirilmelidir. Bunuda boğazın parmakla veya tüy gibi cisimlerle uyarılarak istifra ettirmek uygun olur. Hastanın yanında bulunanların, korku ve telaş içinde olmaları hastayı zor durumda bırakır. Bu nedenle hastanın yanında bulunanlar korku ve heyecanlarını hastadan gizlemelidir.

b) Hasta istifra etmiş olsada, 2-3 bardak mümkünse ılık tuzlu su, (Bir bardak suya bir yemek kaşığı yemek tuzu koyarak eritilir.) Ilık suyumuz yoksa aynı ölçüde soğuk tuzlu su içirilerek, tekrar istifra ettirilir. Bunun mümkünse iki defa tekrarlamak yararlı olur. Aynı gaye için varsa tuzlu ayran daha yararlıdır. Ayran içirildikten sonra istifra ettirilmelidir. Bulunduğumuz yerde, ılık su veya ayran yoksa o zaman hastaya bol su içirilerek istifra ettirmek en uygun olanıdır.

c) İstifralarla yenilen mantarların tamamı çıkmışsa, hastaya bundan sonra taze demli çay veya kahve verilme­si uygun olur. Şayet bunlar yoksa, hastaya, yağsız yoğurt veya ayran, su içirilerek zehirlenmeden kurtulunur. Hemen ardından yağlı yiyecek verilmemesi iyi olur.

d) Hastanın yediği mantarların çıkmadığına inanırsak veya bir şüpheye düşersek hastaya müshil verilmesi uygun olur, bu arada hekime gidilmesi gerekir.

e) Hekime gidildiğinde, önceden yapılan işlemlerin hekime anlatılması ve zehirlenmenin nasıl olduğu teferruatıy­la izah edilmelidir.

2) Zehirlenme, istifralar ve ishallerden sonra anlaşılmışsa:

Bu durumda ağrı ve sancılar çok şiddetlenir, kan basıncı düşer. Hastanın korku ve heyacanları artar. Hastanın yanında bulunanlar yine kendilerine hakim olarak telaş ve korkularını hastaya hissettirmemelidir.

a) Hasta veya yakınları hastaya içebileceği kadar su içirmelidir. Hasta, en yakın hastaneye götürülmeli. Hasta ve yakınları hekime olayın geçmiş safhalarını geniş olarak anlatmalıdır. Kusma ve ishallerin ne zaman başladığı ne kadar devam ettiğinin bilinmesi tedavide önemlidir.

b) Hekim lüzumu halinde hastaya bağlayıcı dozlarda müshil verebilir. Mide ve barsakların zehirli mantardan temizlendiğine kanaat getirmelidir.

c) Hastanın korku ve heyacanlarını gidermek için kullanılan ilâçların seçiminde karaciğere yan tesiri olmayan ilâçlar seçilmelidir.

d) Kusma ve ishallerden dolayı bozulan vücudun su ve elektrolit dengesi korunmalıdır.

e) Karaciğer rahatsızlıkları, bu grup zehirlenmelerde tedavide geç kalındığında görülür. Şayet karaciğer rahat­sızlığı ve vücudun elektrolit dengesi tedavi edilmez ise bazı vak’alar ölümle sonuçlanabilir.

f) Bu grupta bulunan Amanita muscaria ve Amanita pantherina zehirli mantarları tehlikelidir. Bu iki mantardan zehirlenen şahıslar diğer mantar zehirlenmelerinden kolayca ayrılır. I. Grupta hakim zehir maddesi MUSKARİN’dir. Fakat bu iki mantarda muskarin’in yanında mantar ATROPİN’i de bulunur. (Mantar atropini; Farmakolojik ve Toksikolojik özellikleri yönünden Atropa belladonna elde edilen ATROPİN’e benzer( Mantar zehirlenmelerinin ileri safhasında kullanılan Atropin bu iki mantardan olan zehirlenmelerde çok dikkatli ve kontrollü olarak kullanılmalıdır. Çünkü bu iki mantarın içinde atropin olduğundan atropin zehirlenmesine yol açabilir.

Amanita muscaria ve Amanita pantherina zehirlenmelerinde, hastanın göz pupillarında (Göz bebeğinde) aşırı genişleme hemen farketilir. Ayrıca bu iki mantarda Bufotenin, bulunur, bununda tesiriyle sayıklama ve hallusination olayları gözlenebilir.

Bu iki mantardan olan zehirlenmeyi halk dilinde tanımlayacak olursak, zehirlenen kişi şuurunu kaybetmiş deliler gibi konuşur ve hareket eder.

Spitall Taxonomy Id: 35289

Tanım:

Çok hızlı üreyen mikroplar, vücudu zayıf buldukları takdirde, sürüler halinde dokuya hücum ederler. Zayıf buldukları noktada damarları delip kana karışırlar.

Bilhassa iltihaplı yaralarda mik­ropların kana karışma ihtimali daha yüksektir. İşte, ne şekilde olursa olsun, mikropların kana karışması hadisesine “Kan zehir­lenmesi” veya tıptaki adı ile “septisemi” diyoruz.

Hızlı üreyen mikroplar, en fazla bademcik, diş eti, sümük bezleri, safra kesesi, böbrek ve rahim gibi iltihap kapma riski yüksek olan yerlerden kana karışmaktadırlar.

Kanın zehirlendiğ1 nasıl anlaşılır:

• Uyuşukluk, halsizlik, yorgunluk şeklinde kendisini hissettirmeye başlar.

• Hastanın ateşi sabahları az yükselmekle beraber; akşamları 40-42 dereceye kadar çıkar. Ateş yükselmesi ile birlikte titreme nöbetleri görülür.

• Tırnaklarda morarma, deride hafif kırmızı lekeler belirir.

• Dil kuru, cilt serindir.

• Terleme ve nabzın giderek hızlanması kan zehirlenmesinin en belli özelliğidir.

• Ayrıca hastanın bünyesine bağlı olarak sarılık, ishal, kusma, böbrek iltihabı; eklem yerlerinde şişlik, kalp sıkışması gibi kana karışan mikrobun cinsine göre değişen belirtiler de ortaya çıkabilmektedir.

Ne Yapılmalı:

• Kan zehirlenmesinin evde, kendi imkanlarınızla, tedavisi mümkün değildir.

• Hiç vakit geçirmeden hastahaneye gidip tedavisinin doktor tarafından yapılmasını sağlayınız.

Spitall Taxonomy Id: 35286

Saimonella, Klosiridyum perfiringens, Vibrio El Tor

Tanım:

Sindirim sistemi hastalıklarından bağırsak iltihabıyla birlikte (Enterokolit) olabilir. En sık rastlanan biçimi Saimonella gastro enteriti, bulantı, kusma, kramp biçiminde karın ağrıları ve sürgün belirtileri ile ortaya çıkar. Besin zehirlenmesi biçiminde Saimonella bakterilerinin zehirlerini içeren besinlerin yenmesiyle olabildiği gibi, doğrudan bu bakterilerin infeksiyonuyla da oluşabilir. Rejiyonal (bölgesel) anterit (Crohn hastalığı): Genellikle, onikiparmak bağırsağını ve bağırsak çeperinin tüm tabakalarını tutan granülomiu iltihaplı hastalık. Neden kaynaklandığı tam bilinmeyen bu hastalığın tedavisi cerrahidir. Nekrolizan anterit. Klosîridyum perfiringens adlı havasızyaşar (anaerob) bir bakterinin yol açtığı, bağırsak örtücü zan (mukoza) ve duvarının nekrozlu yaralarıyla özeilenen ağır bir ince bağırsak hastalığı. El Tor Anterit.Vibrio El Tor adlı mikrobun yol açtığı ve kolera belirtileri (kusma, şiddetli sürgün, su ve tuz kaybı) ile beliren hastalık. Anteritte ilaçla tedavi etkene göre değişebilir. Ancak tümünde ortak olan vücudun tuz ve su kaybının yerine konması gereğidir.

Mikro organizmaların (parazit, mantar, bakteri ve virüs) sebep olduğu iltihaplardır. Beslenme bozuklukları, aşırı yeme de gastroenteriti hazırlayıcı sebeplerdir.

* Belirtileri:

- Hazımsızlık, bazı besinlere karşı alerji ilk belirtileridir.

- Bulantı, kusma, ishal, iştahsızlık diğer işaretleridir.

- Tedavi:

Mikro-organizmalarla ilaçlı mücadele ve sulu bir diyet uygulaması şeklindedir.

Spazmodik kolon, karın bölgesinde kasılmalar ve ağrılar şeklinde kendisini belli eden bir bağırsak iltihabıdır.

İskemik kolit’de ise, kalın bağırsağın bir bölgesinde iltihaplanmadan dolayı doku harabiyeti ve kanama söz konusudur. Hastada ishal ve karın ağrısı vardır. Bağırsak delinerek hayatı tehdit edebilir.

Spitall Taxonomy Id: 35281

Escherichia coli

İnsidansı: % 20

Tanım:

Sistit idrar kesesinin (mesane)  iltihaplanmasıdır. İdrar yolları ve üreme sisteminde en sık görülen hastalıklardan biridir. Zamanında tedavi edilmezse hastalık böbrekleri de etkileyecek biçimde yayılabilir ve mesane ve böbreklerde kalıcı hasarlar oluşturabilir.

Nedenleri:

Normal de bakteriler üreme organları ve anüs bölgesinde yaşamaktadırlar. Bazen bu bakteriler alt idrar yollarını aşarak mesaneye ulaşırlar. Mesaneye ulaşan bakteriler işeme ile dışarı atılırlar. Ancak mesaneye gelen bakteri sayısı atılandan fazla ise mesanede ve daha sonraki aşamada böbreklerde iltihaplanmaya yol açarlar.

Bulaşma cinsel birleşme esnasında veya genital temizliğin az olduğu durumlarda oluşabileceği gibi uzun süre idrar tutulması, idrar yollarını daraltıcı hastalıklar, menapozda düşük östrojen seviyesi nedeniyle de oluşabilir.

Kadınlarda uretra erkeklerinkinden çok daha kısa olduğu için dış ortamdan bakterilerin mesaneye ulaşması daha kolaydır. Bu nedenle Kadıne=”kadın” >kadınlarda sistitlerin görülme oranı çok daha fazladır. Kadınların en az % 20′si yaşamları boyunca en az bir kez sistite yakalanırlar.

Nadir de olsa sistiti oluşturan bakteriler böbrek ve idrar yolları aracılığı ile yukarıdan aşağıya veya yakın dokulardaki enfeksiyon odaklarından lenf yoluyla da mesaneye ulaşabilirler.

Sistitin en sık rastlanılan sebebi Escherichia coli ( E.coli, koli basili) adlı mikroorganizmadır. Bu bakteri kalın barsaklarda normal olarak bulunabilir ve cinsel ilişki ile mesaneye ulaşabilir.

Belirtileri:

İdrar yaparken yanma ve sızı. İdrar yaptıktan sonrada sürebilir. Sık idrara çıkma. Ağrı kasıklara ve makata yayılabilir. Ateş. Terleme. Yorgunluk. Kusma ve bulantı. İdrar bulanık, kötü kokulu olabilir. Cinsel ilişki esnasında ağrı hissi olabilir.

Risk Faktörleri:

Çok eşlilik.

Tümör nedeni ile aşağı idrar yolunda daralma veya tıkanma.

İdrar sondası kullanımı.

Hamilelik.

Şeker hastalığı.

Temizliğe dikkat edilmemesi.

Geçirilmiş felç gibi mesane boşalmasını engelleyebilecek durumlar.

Yaşlılık.

Tanı:

Tanıda idrar tahlili, idrar kültürü ve ilaçla çekilen ürografi adlı film gerekebilir.

Hastalığın Gidişi:

Uygun tedavi ile sistit belirtileri 24 saat içinde kaybolur.Ancak hastalığın gidişi etken mikrobun cinsine, risk faktörlerin giderilmesine bağlıdır. İyi tedavi edilemeyen olgularda hastalık kronikleşebilir.

Tedavi:

Sistitler antibiyotikler ile tedavi edilir. Tedaviye başlamadan önce idrar kültürü ve antibiyogram için örnek alınmalı, sonuçlar çıkıncaya kadar idrar yolları enfeksiyonlarında etkili antibiyotikler kullanılmalı, antibiyogram sonuçlarına göre gerekirse bu ilaçlar değiştirilmelidir. kronik enfeksiyonlarda tedavi uzayabilir.

Nasıl Korunabilirsiniz?

Tuvaletten sonra önden arkaya doğru silinin. Böylece vajinal ve rektal bölgenizdeki bakterilerin idrar yollarına girmesini engellemiş olursunuz.

İdrarınızı tutmayın. Mümkün olabildiği kadar sık idrarınızı yapın. Böylece mesanedeki bakterileri dışarı atarsınız.

Cinsel ilişkiden sonraki on dakika içerisinde idrarınızı yapmaya çalışın.

Cinsel ilişki esnasında yeterli kayganlığın sağlanması uretranın zedelenmesini azaltacaktır.

Anal ilişkiye giriliyorsa daha sonra vaginal bölgeye temas edilmemeli veya edilecekse iyice temizlenilmelidir.

Gün boyunca bol su içilmesi (mümkünse günde 8 bardak) idrar çıkışını ve dolayısıyla da bakterilerin atılımını arttıracaktır.

Kahve, çay, alkol gibi içecekleri mümkün olduğu kadar az tüketin. Mesane üzeride irrite edici etkileri olabilir.

Genital bölgenizin uzun süre nemli kalmasına izin vermeyin.Naylonlu, sıkı iç çamaşırları giymeyin. Nem bakterilerin üremesini kolaylaştırıcı bir ortam yaratır.

Genital bölgenizi günlük olarak hafif bir sabunlu suyla temizleyin.

Her gün mutlaka iç çamaşırınızı değiştirin ve pamuklu iç çamaşırları yeğleyin.

Spitall Taxonomy Id: 34941

Tanım:

Kortizol, aldesteron ve androjen sentezinde azalma vardır. Klasik tipinde tuz kaybına ek olarak erkeklerde üretra ucunun normalden farklı olarak penisin üstünde olması (hipospadias) ve erkeksi özelliklerin tam gelişmemesi (kıllanma, kas gelişimi gibi); kızlarda da hafif derecede erkeksi özellik gelişimi bulunur. Hastaların bazılarında tuz kaybı yoktur. Hasta kızlar adet düzensizlikleri ve aşırı kıllanma şikayeti ile doktora başvurduklarında tanı konabilir. Artmış delta-5 steroidleri ile tanı konabilir.

Spitall Taxonomy Id: 34939

Tanım:

8. kromozomun uzun kolunda hasar vardır. Bu hastalığı diğerlerinden ayıran özellik hastalarda tansiyon yüksekliği olmasıdır. Erkeksi özellikler gelişmiştir. Kanda 11-deoksikortizol ve DOC artmıştır. DOC tansiyon yüksekliğine neden olur ve tuz kaybını engeller. Hamile bayanın idrarında veya amniyotik sıvıda artmış 11 deoksikortizol seviyesinin tespiti ile doğum öncesi tanı (prenatal tanı) mümkündür.

Spitall Taxonomy Id: 34938

Tanım:

Çekinik geçiş gösterir, yani hem anne hem de babanın hastalığı taşıması gerekir. Konjenital adrenal hiperplazi hastalarının %95 inde bu enzik eksiktir. 6. kromozomun kısa kolu üzerindeki bir gen hastalıktan sorumludur. 15000 – 20000 bebekte bir gözlenir. Topuk kanından alınan kan analizi ile tanı konabilmektedir. Hastalığın genelde iki tipi bulunur: tuz kaybettiren tip (%75) ve virilizan (erkeksi özellik veren) tip (%25).

1) Klasik Tuz Kaybettirici Tip: bu hastalarda kortizol ve aldesteron enzimi azalmış, ACTH ve 17-OH Progesteron artmıştır. Artmış andorjenlerden dolayı kızların cinsel organlarının olmasına rağmen yapışıklık ve anormallik gözlenir ve kız bebekler yanlışlıkla erkek bebek sanılabilirler. Erkeklerin cinsel organlarında anormallik olmaz. Tuz kaybına bağlı olarak yaşamın ilk haftalarında aşırı su kaybı ve şok gelişebilir. Laboratuvarda kan analizi ile tanı konur. Tedavide kortizon ve fludrokortizon verilir, kızlardaki cinsel anormallikler ameliyatla düzeltilir.

2) Virilizan 21 Hidroksilaz Eksikliği: Tuz kaybı olmaksızın sadece androjen artışına bağlı bulgular vardır. Kızlar cinsel organlarında anormallikle doğarlar. Tedavide kortizol verilir.

Spitall Taxonomy Id: 34930

Tanım:

Dünyanın hemen her yöresinde, bu arada ülkemizde de çok sayıda insanda hastalık etkeni olan “Askarislumbrikoides” insanın incebağırsağında parazitlenen bir bağırsak ipsi solucanıdır. Bu bağırsak solucanının yumurtası insan dışkısıyla vücut dışına atıldıktan sonra doğada uygun koşullarda içinde kurtçuklar oluşur. Bu yumurtaları suyla yutan ya da çiğ sebzelerle ve topraktan elle, ağız yolundan alan insanlarda asalağın evrimi sürer. Ağız yoluyla alınan yumurtalardan onikiparmak bağırsağında içindeki kurtçuk dışarı çıkar. Bunlar daha sonra incebağırsağm aşağı bölümlerine geçerler ve bağırsak duvarından kana karışırlar. Kana karışan kurtçuklar karaciğere daha sonra sağ kalbe sonra da ciğerlere gelirler. Akciğerlere gelen kurtçuk bir süre sonra nefes borusundan yukarı tırmrak, ağıza oradan da yeniden yutularak bağırsaklara ulaşırlar. Askaris lumbrikoidesin insanda yol açtığı belirtiler kurtçuğun vücuttaki göçüne ve bağırsaktaki asalağın etkisine bağlı olarak gelişirler. Kurtçuğun akciğerdeki göçü sırasında halsizlik, sıkıntı duygusu, ateş yükselmesi, öksürük. kan öksürme, nefes darlığı ve zatürree gibi belirti ve bulgular gelişebilir. Bağırsaklardaki solucanlar hiçbir belirti vermeyebilirler. Ancak aralıklı karın ağrıları, iştahsızlık, kaşınma, salya akması, diş gıcırdatma, dil kenarlarında kırmızı kabarık noktacıkların belirmesi gibi bulgulara rastlanabilir. Solucanlar, incebağırsaktan kalınbağırsağa ya da mideye geçebilirler. Kalınbağırsağa geçenler dışkıyla, mideye geçenler ile kusma ile dışarı atılır. Bazı vakalarda ise safra yollarına ya da apendiks vermiformise yerleşen bağırsak solucanlarına rastlanmaktadır. Bu gibi durumlarda solucanların yerleştikleri bölgeye göre apandisit, safra yolları iltihapları, pankreas iltihapları, böbrek iltihapları gelişebilir.

Solucanın metabolizma ürünlerine bağlı olarak zehirlenme gelişebilir. Bu gibi durumlarda yüksek ateş, terleme, deri kızarıklıkları, bronşiyal astım atakları görülebilir. Öksürük, solunum güçlüğü, huzursuzluk, havale nöbetleri, uykuda huzursuzluk gibi belirtiler, menenjit hali, bağırsaklarda çok sayıda solucanın bir araya gelip büyük bir yumak oluşturmalarıyla bağırsak tıkanması gelişebilir.

Hastalardan alunan dışkıların incelenmesiyle solucan yumurtalarının ya da solucanların görülmesi kesin teşhisin konulmasını sağlar. Tedavide “Piperazin sitrat”, “Tiabendazol”, “Pi-rantel pamoat”, “Levamisol” ve “Mebendazol” adlı ilaçlar etkilidir. Bulaşmaların önlenmesi için besinlerin temiz korunması gerekir.